Uw pensioen, uw toekomst
Love your future. Shell Pensioen.

Pensioenupdate februari 2021

Uw pensioen, uw toekomst
Love your future. Shell Pensioen

Pensioenupdate februari 2021

100 jaar jong

“Het is nauwelijks voor te stellen
dat ik zo oud ben”

Suus den Boesterd-Poll uit Naarden is bijna 103 jaar oud. In 1971 ging ze met pensioen. Haar 1e baan bij Shell was op de personeelsafdeling van de Bataafse Petroleum Maatschappij (B.P.M.) het latere Koninklijke Olie en Shell in Soerabaja, voormalig Nederlands-Indië.

Rimboe

“Ik ben geboren op Moeara Teweh in hartje Borneo. Midden in de rimboe tussen de oorspronkelijke bevolking van het eiland; de Dajaks. Het was er zo afgelegen, dat er geen Nederlandssprekende scholen waren. Mijn vader was officier in het leger, we kregen les van mijn moeder. Pas toen ik bijna 6 jaar oud was, ben ik in Kota Radja in Noord-Sumatra voor het eerst naar school gegaan. Alhoewel ik in de loop der jaren veel woorden ben vergeten, spreek ik nog steeds Indonesisch.”

Oorlog

“Het was een rare tijd toen ik bij Shell aan de slag ging. Australië was in oorlog met Japan en alleen de Nederlandse regering was zo naïef om te denken dat de Japanners Indië met rust zouden laten. Mijn vader kende de heer Oudraad, de toenmalige baas van Shell in Indië. Ik begon op het hoofdkantoor in Soerabaja (Oost-Java), waar ik brieven moest opnemen en vertalen. Maar al snel werd ik ontslagen, omdat ik in het huwelijk trad met mijn 1e man, een Nederlandse marineofficier. In die tijd was het heel normaal dat getrouwde vrouwen hun baan verloren. Ik mocht terugkomen doordat de Tweede Wereldoorlog was uitgebroken en er geen nieuwe werknemers vanuit Holland naar Indië kwamen.”

De vijand 

“Op het moment dat het Japanse leger Soerabaja binnenviel, leek het wel een show, maar het was de intocht van de vijand. Snel daarna zou die vijand ons opsluiten in Banjoebiroe, een vrouwengevangenis vlakbij Yogyakarta met meer dan 2.000 gevangenen. Je sliep er op houten planken met 90 centimeter ruimte per persoon. We hebben het overleefd. Ook mijn vader kwam heelhuids terug van de Birma-spoorlijn. Mijn man wist de dans te ontspringen. Twee dagen voordat wij gevangen werden genomen, ontsnapte hij per boot naar Australië.”

Bevrijding

“In al die jaren van de Japanse bezetting is Shell geweldig voor me geweest. Er kwam zelfs iemand van het hoofdkantoor naar de gevangenis om mij de dag na de vredesondertekening met Japan een toelage van 45 gulden per maand te geven. Er zat een briefje bij met opbeurende woorden en het bericht dat ik in de afgelopen 4,5 jaar gewoon was doorbetaald. Omdat we geen dak meer boven ons hoofd hadden en de Indonesische onafhankelijkheidsoorlog uitbrak, werden we nog maandenlang in het kamp vastgehouden.”

Naar Nederland

“Vlak na onze vrijlating kwam mijn echtgenoot om het leven bij gevechtshandelingen op Java. Het enige wat ik toen nog wilde, was weg uit Indonesië en naar Nederland. Met de boot ben ik uiteindelijk in Rotterdam aangekomen. In Amsterdam kreeg ik werk bij de personeelsafdeling van het Shell Laboratorium aan ’t IJ. Het waren leuke jaren. Via mijn collega’s leerde ik de stad kennen. Wat ik in Indië had gemist aan cultuur, kon ik nu bijschaven.”

Pensioen

“Aan het eind van mijn loopbaan bij Shell verhuisde ik naar Overhoeks, de huidige Amsterdam Tower. Ik vond er niet veel aan. De directievleugel was op de 11 e verdieping en je zag alleen maar de lucht en de veerpont. Ook was het er akelig stil door de dikke vloerbedekking. Na mijn pensionering ben ik in het hele land familieleden gaan opzoeken die ik nog nooit had ontmoet. Omdat ik enig kind ben - mijn broertje stierf toen hij 9 was aan de mazelen - heb ik iedere dag voor mijn ouders gezorgd.”

Oud?

 “In februari word ik 103. Het is nauwelijks voor te stellen, dat ik zo oud ben. Verschillende kennissen die in de 90 zijn, zeggen: ‘voor mij hoeft het niet meer’. Dat heb ik helemaal niet. Ik ben nog veel te nieuwsgierig en geïnteresseerd. Dan denk ik vaak: och jee, dat maak ik straks niet meer mee. De 1e maanvlucht was geweldig, nu gaan ze naar Mars. Waarschijnlijk zal ik dat niet meer beleven.”

Nu

“Ik ben dol op lezen en ga graag naar musea en concerten. Tot mijn 78ste heb ik getennist en tot mijn 98ste autogereden. Alleen de garage inrijden vond ik lastig. Koken doe ik ook niet meer. Ik krijg kant-en-klaarmaaltijden en thuiszorg komt iedere avond om me te helpen. Ook de 2 zonen van mijn overleden partner zorgen heel goed voor me.”

Toekomst

“Ik hoop dat ik hier in huis kan blijven wonen tot ik er niet meer ben. Het bejaardentehuis is voor mij een schrikbeeld. Ook komen de mensen hier graag op bezoek. Ik denk dat dit komt, omdat ik geïnteresseerd ben in hun leven. Mij kan verplaatsen in mijn bezoekers en hun hele familie. Veel oude mensen die ik spreek, lijken alleen geïnteresseerd in hun eigen straatje.”

7 x meer inzicht in uw financiële toekomst

Wilt u voorbereid zijn op wat u later krijgt? Lees de 7 tips van onze pensioenspecialist.